Kunstenfestival – SASK Roeselare

Kunstenfestival Roeselare

Roeselare als vrijplaats voor verbeelding

Van 23 januari tot 22 maart 2026 neemt hedendaagse kunst Roeselare over. Met het eerste Kunstenfestival Roeselare opent de stad haar deuren voor kunst in al haar vormen en stemmen. De stad wordt een open ruimte waar kunstenaars en publiek elkaar uitdagen en inspireren.

Het Kunstenfestival Roeselare is een uitnodiging om anders te kijken, vrij te denken en de verbeelding opnieuw adem te geven. Een stroom van ideeën, beelden en ontmoetingen die zich verspreidt in de stad.

Anemochorie: Kunst die waait, landt en ontkiemt

Het thema van deze eerste editie is Anemochorie, een woord dat even poëtisch als symbolisch is. Afgeleid van het Grieks anemos (wind) en chorein (verspreiden), verwijst het naar de natuurlijke verspreiding van zaden door de wind. Die gedachte vormt het vertrekpunt voor de tentoonstelling Anemochorie, verspreid over zeven locaties in de stad.

Kunst als zaad dat gedachten laat kiemen.
Ideeën die wortel schieten waar ze landen.
Een stad die beweegt op de adem van creativiteit.

MEER OVER KUNSTENFESTIVAL ROESELARE

Kunstenfestival in SASK

Het Kunstenfestival Roeselare is een organisatie van: Cultuurhuis De Spil, Stad Roeselare, Stedelijke Academie voor Schone Kunsten (SASK) en Stedelijke Academie voor Podiumkunsten (STAP). Samen bouwen we aan een nieuwe culturele traditie. Een de niet voorbijgaat, maar wortel schiet in het stedelijk weefsel. Om de drie jaar zal het Kunstenfestival Roeselare een golf van kunst en verbeelding door de stad laten waaien. Telkens anders, telkens vernieuwend, telkens verbindend.

Expo in SASK

Leo Copers

Naar aanleiding van een solotentoonstelling (1979) in het SMAK, had Leo Copers twee vlaggen met een doodshoofd (met onderkaak maar zonder ooglap, gekruiste beenderen of zwaarden) op het dak aangebracht. Men kon dit enerzijds zien als een memento mori voor het museum (een van de vlaggen hing halfstok) anderzijds als een ‘piratenvlag’. Deze laatste hing ondersteboven. Het museum als vrijstaat.

Jan Hoet, toenmalig directeur van het Smak, arriveerde tijdens de opstelling, en was not amused. Leo Copers’ vrouw kon nog net enkele foto’s nemen. Daarna moesten de vlaggen meteen weggehaald worden.

De vlag is geen museumstuk. Telkens als deze vlag getoond wordt, moet er een replica gemaakt worden die qua stijl en formaat past bij het gebouw waaraan de vlag zal wapperen. Het werk van Leo Copers wordt gekenmerkt door een combinatie van poëzie, absurdisme en maatschappijkritiek. Hij maakt vaak gebruik van symbolische objecten en visuele paradoxen die verwarring oproepen en tot nadenken aanzetten. Zijn kunst balanceert tussen ernst en humor, waarbij hij heilige huisjes uitdaagt, zoals religie, autoriteit en de dood.

Elias Cafmeyer

Maatschappelijke verandering weerspiegelt zich in de beeldcultuur. Van grotkunst over gotische retabels tot sociale media, …Het toont hoe een maatschappij denkt, voelt en zichzelf wil zien. Elias Cafmeyer bekijkt in zijn werk de dialoog tussen stedelijke ruimte, architectuur en maatschappelijke structuren, en onze blik op de wereld.

Voor een tentoonstelling in de Brusselse Centrale For Contemporary Art, ‘herintroduceerde’ hij een fragment van de oorspronkelijke kerkgevel in de vitrine van de Centrale. De Centrale is een kunsthuis, gevestigd in een uit gebruik genomen elektriciteitscentrale gelegen op de fundamenten van de eerste SintKatelijnekerk. De nieuwe kerk is nu wat verder gelegen op het Sint-Katelijneplein, een gedempt dok van de middeleeuwse haven. Niet alleen de functie en de plaats van de gebouwen is veranderd. Ook de dynamiek binnen de Dansaertwijk is in de laatste dertig jaar onherkenbaar geëvolueerd. Van een traditionele volkswijk, met waarschijnlijk een prominente plaats voor de priester van de Sint-Katelijnekerk, naar een hippe artistieke hub.

Toeristen lopen kerken binnen, nemen selfies bij historische gebouwen. Een historisch stadscentrum als pretpark. Maar wie kijkt nog echt naar wat er op een Romaans timpaan wordt afgebeeld?

Elias Cafmeyer doet ons opnieuw kijken, door een hedendaagse vertaling van de beelden te presenteren op een fictief stuk gevel. Oorspronkelijk dienden gargouilles niet enkel om water af te voeren, maar overtuigden deze perverse gevelmonsters dat zielenheil enkel binnenin kerken te vinden was. Cafmeyer laat hen echter een nieuwe waarheid spuwen door heiligen voor zijn eigen kar te spannen: ze brengen verhalen naar buiten over verdwijnen, verplaatsen en verbeelden. Sint-Katelijne strijdt samen met Sint Michaëla tegen de draak van intolerantie.

Shilpa Gupta

Een kind denkt zelden aan grenzen, van welke aard dan ook, wanneer het over later fantaseert. Shilpa Gupta verzamelde dromen van adolescenten, meisjes die in moeilijke omstandigheden opgroeien. Ze fotografeerde de meisjes in een neutrale context, puur en los van hun sociale en geografische situatie, waardoor hun stemmen en dromen universeel worden.

Het werk stelt vragen over wat gezegd mag worden, en hoe dromen een ruimte vormen voor verzet, hoop en identiteit. Het werk confronteert de kijker en nodigt uit tot empathie, en reflectie over de beperkingen die culturele en maatschappelijke structuren opleggen. De wereld krijgt een gezicht.

Shilpa Gupta werd geboren in 1976 in Mumbai (voorheen Bombay), India. Ze groeide op in een stedelijke, middenklasseomgeving in een migrantenstad. Haar familie behoorde tot de Marwarigemeenschap, die weinig met kunst te maken had. Ze exposeert internationaal — op grote tentoonstellingen zoals de 58th Venice Biennale (2019) — en heeft werk in vooraanstaande collecties zoals Tate Modern, Solomon R. Guggenheim Museum en Centre Pompidou.